Մի առիթով դարձյալ անդրադարձել էի ՀՀ Սահմանադրությանը, նշելով, որ այն ընթերցվում է ոչ թե որպես իրականության իրավական արձանագրում, այլ գեղարվեստական ընթերցանության բացառիկ մտահղացում, ցանկությունների հեքիաթային արտացոլում:
Մարդը իր սերունդների մեջ փնտրում է իր դրախտը: Աշխարհ է գալիս մեկը, ով կարծես թե չկար ու եղավ, և բերում է իր հետ մի բան, որ մի ժամանակ կար, բայց կորսվեց:
1962-ի Կարիբյան ճգնաժամն եմ նորից կարդում, փորձում հասկանալ, թե ի՞նչն էր, որ այն չտարավ երրորդ համաշխարհայինի, ի՞նչ մտածեց ռուս սպան, որ վերջին պահին չսեղմեց կոճակը:
Մեր հիմնախնդիրը միայն արտաքին մարտահրավերները չեն: Մեր հիմնախնդիրը հավասարապես երկրի ներքին լարվածության լիցքաթափումն է, սակայն ոչ թե նեյնիմներով, այլ կտրուկ քայլերով:
ՄԻՊ ֆեյսբուքյան էջի «ոդիսականը» իրեղեն ապացույցն է այն բանի, որ նիկոլական վերնախավի համար հայրենիքը ոչ թե մեր քաղաքներն ու գյուղերը, մեր լեռներն ու դաշտերը, մեր հողն ու ջուրն են, այլ ֆեյսբուքյան խմբերը, էջերն ու օգտահաշիվները։
Իրանի հոգևոր առաջնորդի խորհրդական Ալի Աքբար Վելայաթիի քննադատական խիստ տոնայնությամբ հոդվածը մեզանում շատ քննարկվեց։
Այդ քննարկումը, սակայն, ուներ մի կարևորագույն թերություն՝ երբ հոդվածի շեշտադրումներն ընդհանրապես չէին դիտարկվում Իրանի արտաքին քաղաքական փոփոխված ռազմավարության համատեքստում...